Lekker met de stick meppen vanuit een rolstoel

Rolstoelhockeyclub Stickflyers is een begrip in Nederland. Vanuit alle windstreken rijden tweewekelijks talrijke rolstoelers naar Beesterzwaag om daar hun favoriete sport te beoefenen. Om de afstanden te verkleinen, de kosten te verminderen en de bereikbaarheid te vergroten, is er vorige week begonnen met een maandelijkse training in Zwolle.

"Dat is heel goed bevallen, want Zwolle ligt best wel centraal", meldt voorzitster Hilde ten Hagen enthousiast.

Enschede, Nijmegen, Huizen en Zwaag. Zomaar vier plaatsen in Nederland. Alleen niet voor Stickflyers. De rolstoelhockeyclub uit Beesterzwaag begroet iedere twee weken rolstoelers uit deze gemeenten. Een vermoeiende aangelegenheid en door het reizen met busjes tevens financieel een behoorlijke aderlating. "Daarom is er juist voor die mensen gekozen om in Zwolle iets te vinden", meldt de preses. "Daarbij is het natuurlijk gemakkelijk dat zowel mijn man Niels als ik in Zwolle wonen. Wij zijn druk geweest om dit voor elkaar te krijgen en zijn erg blij dat het gelukt is. Inmiddels zit de eerste training er op en de reacties zijn uitermate positief. Hoogstwaarschijnlijk hebben we dus een goede zet gedaan."

In alle woorden die Ten Hagen spreekt, klinkt de onvoorwaardelijke liefde door voor rolstoelhockey. Maar er is meer dan alleen die liefde. Dankzij haar sport, maakte de geboren Friezin namelijk kennis met haar huidige echtgenoot Niels, die tevens de rol van oefenmeester vervult binnen de club. Sinds 4 juli van dit jaar zijn ze getrouwd. Het behoeft daarom ook geen betoog, dat Ten Hagen het contact met andere mensen met een handicap als zeer waardevol beschouwt als achtergrond om deze sport te bedrijven.

"Dat is zo belangrijk. Maar er is meer. Je kunt je energie kwijt. Het is gewoon heerlijk om eens lekker van je af te meppen. Bovendien is het leuk om te zien en te doen. Mensen die voor het eerst bij rolstoelhockey komen kijken, ervaren het als spannend en leuk. Dan is het toch logisch dat ik er lol aan beleef."

Met meer dan twintig leden mag Stickflyers zich gerust een bovenmodale vereniging noemen. Vier teams, waarvan de hoogste uitkomt in de hoofdklasse, strijden periodiek om prijzen en bekers. In zeer verschillende samenstellingen, want er wordt niet gekeken naar leeftijd of sexe. "Alles speelt gewoon door elkaar", bevestigt de voorzitster.

"Wij hebben een team waarin een jongen van negen jaar speelt en een man van vijftig. Dat vormt geen enkel beletsel. Het gaat om het plezier dat mensen ontlenen aan het actief bezig zijn. Door rolstoelhockey kom je in aanraking met heel veel mensen met een handicap, je wisselt ervaringen uit en maakt vrienden of vriendinnen. Da's geweldig."

Zelf zit Ten Hagen al vanaf haar vijfde levensjaar in een elektrische rolstoel. Een spierziekte had dusdanige gevolgen, dat lopen niet meer mogelijk bleek. Op haar twaalfde kwam zij in aanraking met rolstoelhockey en zo'n tien jaar geleden leidde de passie voor die sport tot de oprichting van Stick-Flyers.

Nu staat zij bestuurlijk aan het hoofd van die club, leeft zij samen met de trainer en ziet het er naar uit dat de rest van haar leven wordt ingevuld door de kick van een stick.

Voor Ten Hagen staat rolstoelhockey op eenzame hoogte en komen andere disciplines niet aan bod. "Als het aan mij ligt, blijf ik dit nog heel lang doen. Op dit moment ben ik er zowel in als buiten het veld nauw bij betrokken. Daar gaat ontzettend veel tijd in zitten, maar dat heb ik er graag voor over. Het gaat om twee belangrijke facetten in het leven en dat zijn lol en prestatie. Daar haal ik zoveel voldoening uit. Dat is met geen pen te beschrijven."

Bron: Zwolse Courant (Rob Worst)